ΙΕΡΑ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ

ΑΜΕΡΙΚΗΣ

ΕΙΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ

            Με αισθήματα ευγνωμοσύνης προς τον Μέγα Αρχιερέα, Σωτήρα Χριστό, αλλά και με πόνο πολύ χαράσσω αυτές τις γραμμές παραμονή της Κυριακής της Ορθοδοξίας, εις τιμή και μνήμη του μεγάλου Ιεράρχου της Ορθοδοξίας και του Γένους, του Αρχιεπισκόπου Γέροντος πρ. Αμερικής, Βορείου και Νοτίου, κυρού Ιακώβου. 

            Κυριακή, 10 Απριλίου, 2005. Η Πέμπτη λεωφόρος γίνεται Ελληνική, Ορθόδοξη.  Η Ομογένεια παρελαύνει, εορτάζει και πανηγυρίζει το μεγάλο και σωτήριο γεγονός της 25^ης Μαρτίου, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, και που την ιδία του 1821 με την χάριν της απελευθερώθηκε το Έθνος των Ελλήνων.  Ημέρα ένδοξη δια το Γένος, δι’ όλους τους ανά τον κόσμο Έλληνες Ορθοδόξους Χριστιανούς, αλλά όλως ιδιαιτέρως δια τον Αρχιεπίσκοπο Ιάκωβο, ο οποίος από το κρεβάτι του νοσοκομείου του ζει την δόξαν της Ελλάδος καί παρακολουθεί με υπερηφάνεια τα λαμπρά πρόσωπα των παιδιών του. 

Όμως, με την λήξι της παρελάσεως, η εόρτιος αυτή ημέρα μετατρέπεται σε ημέρα θλίψεως, πόνου, απώλειας μεγάλης δια την Ορθοδοξίαν, την Εκκλησίαν εις την Αμερικήν, δια την Ομογένεια και δια τα πνευματικά του τέκνα. Ο Γέρων Ιάκωβος αφήκε το πνεύμα του παραδίδοντας αυτό εις τον Πλάστη καί Δημιουργό του.  Εις τον Θεό που αγάπησε πολύ και τον Οποίο με πίστη, αγάπη και αφοσίωση υπηρέτησε καθ’όλην του την ζωή.  Μέριμνα και πόθος του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Ιακώβου; Η δόξα της Εκκλησίας. Όνειρο και στόχος του;  Η εμφύτευσις εις την καρδία των ανά την Βόρειο και Νότιο Αμερική πνευματικών του τέκνων, αλλά και των Αμερικανών συμπολιτών μας,  του κηρύγματος της αληθείας, του λόγου της δικαιοσύνης, της αγάπης και του σεβασμού δια τον συνάνθρωπο. Δηλαδή, η εφαρμογή του Ευαγγελίου του Σωτήρος Χριστού και η εξάπλωσις των Θείων και Ιερών Διδαγμάτων της Ορθοδόξου Πίστεως και των ιερών Παραδόσεων Αυτής. 

Πέρασε ήδη ένας χρόνος από την εις Κύριον εκδημία του μεγάλου Ιεράρχου, Αρχιεπισκόπου, στοργικού και πνευματικού πατρός, του σοφού διδασκάλου, του Έλληνα Ορθοδόξου οραματιστού. Επί Αρχιεπισκοπίας Ιακώβου εγεννήθη, εβαπτίσθη και εγαλουχήθη εις τα νάματα της πίστεως. Με την ευχή του εισήχθην εις την Θεολογική Σχολή και με την ευλογίαν του εισήλθα εις τον Ιερόν Κλήρον της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής.  Με αξίωσε ο Θεός και τον διηκόνησα ως Διάκονός του,  και παρά τους πόδας του ακούραστου αυτού Διακόνου της Αγίας του Χριστου Μεγάλης Εκκλησίας, του μεγάλου Ηγέτου και αγωνιστού υπέρ της Πίστεως και της Πατρίδος, εδιδάχθην πολλά.

Ζωντανές παραμένουν οι αναμνήσεις και γράφοντας αυτές τίς σκέψεις φέρω εις την μνήμη μου τις ευλογημένες εκείνες ημέρες όπου τον έζησα από κοντά, όπου γνώρισα τον άνθρωπο Ιάκωβο και το μεγαλείο της ψυχής του.  Ηχούν εις τα αυτιά μου τα λόγια του, οι νουθεσίες του, η γλυκυτάτη του φωνή και η ευχή του όπως «η Ιερωσύνη μου είναι γλυκιά σαν το Καλυμνιακό μέλι» όπως «η Ιερατική μου ζωή είναι καρποφόρα και ευλογημένη», και προς το τέλος, όπως «πάντα ανεμίζουν τα ράσα σου...και το Πνεύμα του Θεού να σε φωτίζει, οδηγεί και κατευθύνει κάθε σου βήμα, σκέψι και απόφασι....». Και όχι μόνο, αλλά ακόμη ηχεί η φωνή του και που θεωρώ υψίστη ευλογία οταν μετά από την απόλυση της εις Επίσκοπο Χειροτονίας του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Φασιανής, κ. Αντωνίου, μου είπε «θα λειτουργήσω και στην δική σου Χειροτονία και μετά θα πω το «Νύν απολύεις...» Όπερ και εγένετο μετά από μικρό χρονικό διάστημα.

Πολλές είναι οι εμπειρίες μου κοντά στον Γέροντα Ιάκωβο, η μεγαλυτέρα ομως, τα διδάγματα τα οποία έλαβα χωρίς κανένα του λόγο, αλλά δια των έργων του. Σιωπηλώς εμφύτευσε μέσα εις την νεανική μου καρδιά το αίσθημα της ευθύνης, της προσφοράς, της θυσίας και της αγωνίας, της αγωνίας δια το μέλλον της Ορθοδοξίας και της Εκκλησίας μας εδώ εις την Αμερική.  Αγωνίστηκε και κουράστηκε ο Γέρων Ιάκωβος, αλλά ανέπτυξε το Ορθόδοξο πνεύμα και ανέδειξε την Αγιωτάτην Ορθόδοξον Πίστι εις μία εκ των τεσσάρων μεγάλων θρησκειών της ευλογημένης αυτής χώρας. Πως; Με πίστι εις τον Χριστό. Με προσευχή συνεχή. Με φρόνημα Εκκλησιαστικό. Με συνείδησι Ιερατική. Με κήρυγμα  Ορθόδοξο.  Με αυτά τα ουσιώδη συστατικά μεγαλούργησε ο Ιάκωβος και επί Αρχιεπισκοπείας του Αμερικής Ιακώβου μεγαλούργησε και η Εκκλησία μας εις την Αμερική.

Το μεγαλείο «Ιάκωβος» δεν βρίσκεται πλέον σωματικά κοντά μας αλλά εις το απλό, ταπεινό και χωρίς κανένα μεγαλείο μνήμα όπισθεν του Ιερού Παρεκκλησίου του Τιμίου Σταυρού της Θεολογικής μας Σχολής εις Βοστώνη.  Μπορεί το κανδήλι του να είναι σβησμένο, αλλά η λάμψι της διακονίας και ηγεσίας του, φωτίζει και το όραμα του εμπνέει.

Αξέχαστε και αθάνατε Γέροντα, μας λείπει η παρουσία σου, το χαμόγελό σου, η φωνούλα σου, ο λόγος σου, η λειτουργία σου, το κήρυγμά σου, η αγωνία σου, η ηγεσία σου.  Ως παρηγοριά όμως έχομε την ευχή σου, όπως συνεχώς πορευώμεθα από πρόοδο εις πρόοδο και από δόξα εις δόξα.  Ας είναι η μνήμη σου, μακαριστέ μας Γέροντα, αιωνία.

© 2008 Greek Orthodox Metropolis of New Jersey. Terms of Use.